Soelinah

Door Nel de Borst

Tinnie 1930De batik kain die ze alleen bij speciale gelegenheden aanheeft, heeft ze vandaag uit de kast gehaald. Het is een “echte” Pekalongan. Haar moeder heeft er jaren voor moeten sparen. Ze kreeg het toen ze 13 jaar werd.

In haar linkerhand heeft ze een tas met daarin haar laatste centen om Hassan, de dorpsfotograaf te betalen. Haar rechterhand houd voorzichtig een witte zakdoek vast met daarin een paar blonde lokjes van Tine, haar kind. De enige tastbare herinnering als ze Tine vanavond zal achterlaten in het Tehuis van Pa van der Steur. Zal ze haar ooit weer terugzien? Vermoeid sluit Soelinah haar ogen…

Als een lenige aap danst Hassan voor hen uit. Zijn mond en ogen grijnzen hen toe. “Ayooooo…. liefjes…. zeg eens Tjeeeees……”

Langzaam, om zijn gekke capriolen, verschijnt er een waterige glimlach op de twee gezichtjes. Vlug rent Hassan terug naar de camera. Eén fractie van een seconde…… net voordat hij klikt, ziet hij hun glimlach verdwijnen. Wat terugkomt is de waas van triestheid op beider gezichten. En toch…. toch straalt er ook iets anders uit Soelinah`s ogen. Is het hoop……? Hoop en vastberadenheid om Tine die kans te geven die zij zelf nooit heeft gehad. Om van niets, iets te worden. Weg uit dit arme dorpje waar bijna niemand kan lezen of schrijven……
Moeizaam schrijft Hassan de datum boven op de foto. Het is 16 juni 1930.

Published by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.